ملك ظهير ، نوهء ملك صالح پادشاه آن ناحيه بود . وى مىگويد از استقرار دين اسلام در آن زمان تقريباً يك قرن مىگذشت ، و از تواضع و زهد و ديندارى سلطان كه مانند مردم آنجا پيرو مذهب شافعى بود مطالبى در سفرنامهء پرارج خود نوشته است . ملك ظهير مجالس بحث و جدال دربارهء مطالب دينى و قرائت قرآن با حضور علما و متكلمين ترتيب داده بود و پياده به نماز جمعه مىرفت و گاه بيگاه با كفار نواحى داخلى مىجنگيد . » در مقالهء نامبرده سپس دربارهء نه نفر كه به مقدسين نه گانه معروفند و اسلام را در اندونزى ترويج كردند سخن مىراند . آنگاه مىگويد يكى از آنها به نام « سه سيتى جنار » عقايد صوفيانه‌اى نظير عقايد حلاج داشته و مورد انكار ديگران بوده است ، و سپس اينچنين به سخن خود ادامه مىدهد : « اگرچه عقايد سه سيتى با عقايد حلاج ايرانى كاملًا شباهت دارد ، ولى اين امر دليل نمىشود كه اسلام از طريق ايران به جاوه آمده باشد . اما به‌طور مسلّم مىتوان گفت اسلامى كه در جاوه رواج دارد از ايران به هند غربى و سپس به سوماترا آمده است . براى تأييد مطلب فوق مثال ديگرى نيز مىتوان آورد ، از اين قرار كه روز دهم ماه محرم ، شيعيان به خاطر روز شهادت حسين بن على ( عليهماالسلام ) عزادارى مىكنند و مجالس سوگوارى ترتيب مىدهند . در اندونزى نيز غذايى تهيه مىكنند به نام « بوبودسورا » كه شايد از لغت عاشوراى ايرانى كه همانا دهم ماه محرم مىباشد گرفته‌اند . در جاوه نيز محرم را سورا نامند . نفوذ بارز شيعه را در ناحيهء اتجه واقع در شمال سوماترا مىتوان مشاهده كرد و در آنجا محرم را ماه حسن حسين مىگويند . . . از دلايل ديگرى كه در اثبات نفوذ اسلام از راه ايران به اندونزى مىتوان ذكر كرد ، اين است كه در اندونزى هنگام آموختن طرز صحيح قرائت قرآن ، براى نشان دادن حروف مصوّت الفباى عربى اصطلاحات فارسى به كار مىبرند نه عربى . نشانه‌هاى ديگرى نيز از تأثير فرهنگ ايرانى در ضمن مطالعات آثار اندونزى مىتوان يافت . » « 1 » آقاى پروفسور اسماعيل يعقوب ، رئيس دانشگاه سوراباياى اندونزى كه در

--> ( 1 ) . اسلام صراط مستقيم ، ص 466 و 467 .